Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2013

Τρίτη



Πεθαίνουμε.

Στη δουλειά, στη βόλτα, στα μαγαζιά

στο σπίτι, στην κουζίνα, στο σαλόνι

και το βράδυ που ξαπλώνουμε, σιωπηλοί και μακάβριοι,
ίσως σταθούμε τυχεροί, να στάξει λίγο χρώμα απ’ τα όνειρα μας
και να ποτίσει τα πρόσωπα μας τα χλωμά

και με το φως της ημέρας,
πτώματα μακιγιαρισμένα,
ξαναπεθαίνουμε απ’ την αρχή.

Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2013

Άγιος Δομίνικος




Ο Άγιος Δομίνικος ήταν ένας Άγιος που δεν ήταν άγιος επειδή ήταν άγιος.
Ο Άγιος Δομίνικος ήταν άγιος επειδή δεν ήταν Άγιος,
αλλά Δαίμονας


που μπορούσε χιλιάδων το αίμα να πιει·
αλλα δεν το 'πινε


που μπορούσε τις λίμνες βάλτους να κάνει
και τα χωράφια παρανάλωμα·
αλλα δεν το 'κανε


που ήθελε να τον φοβούνται ως Διάβολο
και να τον λατρεύουν ως Θεό·
μα δεν το ζήτησε ποτέ.


Ο Άγιος Δομίνικος ήταν Άγιος όχι για αυτά που έκανε
αλλά για όσα δεν έκανε


κι ας το ήθελε


κι ας μπορούσε



Σάββατο 28 Δεκεμβρίου 2013

Περιστεριώτικο





Το Μπούτσο μου τον λεω Σίμπα
να μου θυμίζει όσα δε σου 'πα
κι από μικρός και φοβισμένος
να σου βρυγχάται καυλωμένος


Τ'αρχίδι μου το λέω Αττίλα
να με γεμίζει με τσαντίλα
κι αμα ποτέ με ξαναφτύσεις
να'ναι μονάχα για να γλείπσεις


Τον κώλο μου τον λέω Ασλάνη
να μου θυμίζει ό,τι έχεις κάνει
κι άμα μου έρθεις καυλωμένη
να σε κρατά πάντα χεσμένη

Ki-Amo



Δεν ήσουν έρωτας εσύ
ήσουνα μία σβούρα
που την εργένικη ζωή
γύρισες σε καψούρα


Ανάθεμά τη τη στιγμή
που βρέθηκες μπροστά μου
με του χορού σου μια στροφή
μπήκες στα όνειρα μου


Δε βρήκα άλλη πονηρή
σε όλη την Ελλάδα
να με θολώνει στο φιλί
σαν του κρασιού ζαλάδα


Γύρνα και σβούριξε μικρή
κάνε χορό φευγάτο
τη βαρετή μου τη ζωή
κάντηνα άνω κάτω


Χίλιες να μου 'δινες νυχτιές
και άλλες επτά ακόμη
να γδύνω κάθε πέπλο σου
μικρούλα μου Σαλώμη.













Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2013

~ V ~



I did not ask for this Embrace
the empty years I had to face

Drained of dreams, sleepless, Awake
you’ve taken from me all you could take

No other choice left by your Kiss
become the Beast in your Abyss

A lover’s coat I wear each night
my claws I hide in plain sight

Virgin blood beneath my nails
reliving Love through empty tales

No land can save me from the tides
the Thirst demands, the flesh abides

No hope for those that never weep
now all that's left: a final Leap

Redemption asks a mortal fee
embrace the Sun to set me free


Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2013

Αστική Μονοτονία


Η ζωή σου δεν αλλάζει
με ελπίδες κι ενοχές
κάθε ήλιος που ανατέλλει
ξημερώνει νέο χθες


Μες το βλέμμα και το ψέμα
ζητιανεύεις συντροφιά
κάθε βράδυ πριν πεθάνεις
λες πως ζεις πραγματικά


Σε μια κούτα στο πατάρι
τα παιχνίδια που δε θες
όνειρα, ιδεολογίες
και οι Έρωτες του χθες


Δε σ’ αγγίζει πια ο ήχος
κι οι κραυγες βγαίνουν βουβές
τα πιστεύω σου αργοσβήνουν
αναμνησεις παιδικές


Σε μια κούτα στο πατάρι
τα παιχνίδια σου σωρός
όνειρα, ιδεολογίες
έρωτες κι ένας Θεός


Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013

Νάρκισσος

Ζεις το δράμα σου μέσα απ’τους άλλους.
Τρέφεσαι απ’τη ζωή τους.
Μιμείσαι.
Μιμείσαι διαρκώς.
Σου είπανε την προσαρμοστικότητα προτέρημα και προσαρμόστηκες στην υποκρισία.


Έμαθες να κυνηγάς από παιδί το «Φυσιολογικόν», το ανθρώπινο.
Μα δεν είσαι έτσι.
Ποτέ δεν ήσουν.


Κυνηγούσες τη μεταμόρφωση.
Ήθελες απλώς να νιώσεις ανθρώπινος και το πέτυχες. Και τι θλιβερό ανθρωπάκι που έγινες.
Πώς να μη θέλεις να ξεφύγεις από μια φύση που σε κρατάει τόσο χαμηλά;
Σε καταλαβαίνω.
Θέλεις να είσαι από πάνω αλλά αδυνατείς.
Οι ηθικές σου προκαταλήψεις είναι τα φυσικά δεσμά των δυνατοτήτων σου.
Έζησες για πολύ καιρό ανάμεσά τους.
Πίστεψες ότι είσαι ένας απ’ αυτούς και ενδεχομένως να είχες και κάποιο δίκιο. Αλλά για να το καταφέρεις αυτό αναγκάστηκες να θυσιάσεις ό,τι σε έκανε ανθρώπινο.
Γαργαλιστικά ειρωνικό δε συμφωνείς;

Τώρα δυσκολεύεσαι να καταλάβεις τι ακριβώς σημαίνει. Μα μέσα σου το ξέρεις πολύ καλά, ότι στην προσπάθειά σου να γίνεις άνθρωπος, απέβαλλες καθετί ανθρώπινο.

Χαμένο μου παιδί, έθεσες τον εαυτό σου εκτός του είδους σου, όχι απαραίτητα υψηλότερα, όχι, η εμμονή σου να υπογραμμίζεις τον ανυπέρβλητο εγωισμό σου με μετριοφροσύνη θα σου απαγόρευε να θεωρήσεις τον εαυτό σου πάνω από τον άνθρωπο, ακόμα κι αν τα σύννεφα δροσίζανε τα μάγουλά σου.

Προσπάθησες λοιπόν να μεταμορφωθείς σε άνθρωπο όντας πρώτα κάτι εντελώς διαφορετικό και πειραματίστηκες και παρατήρησες και μιμήθηκες.
Tώρα που σκέφτομαι όλες αυτές τις αμήχανες κινήσεις σου, τα χάδια, τις αγκαλιές και τα φιλιά που έβαζες το σώμα σου να δώσει, θα τολμούσα να πω ότι οι μόνες στιγμές της ζωής σου που είσαι πραγματικά αυθόρμητος, που το σώμα σου δεν κινείται βάση κάποιου σχεδίου που του δίνεται απ’ τον εγκέφαλο, είναι όταν φτερνίζεσαι.

Μην το αρνηθείς.
Όταν κάνεις αυτό που πραγματικά αισθάνεσαι δεν έχεις αναστολές.
Δεν έχεις δεύτερες σκέψεις σωστού και λάθους γιατί η ζωή δεν είναι μαθηματική πράξη κι αν είναι, σίγουρα ήρθες αδιάβαστος, φίλε μου, οπότε γράψε τα νούμερα που σου ταιριάζουν καλύτερα και αγνόησε το βαθμό.
Έτσι κι αλλιώς, αν πέσεις σε αυστηρό διορθωτή, δε σε σώζει τίποτα.
Κι εσύ ακόμα δοκιμάζεις νούμερα κι εξισώσεις μπας και βρεις τη Λύση.


Οι τύψεις σου σε προδίδουν, μαρτυρούν σκοπιμότητα.


Το Προφάηλ

Είπα κι εγώ να εγγραφώ
Έτσι για να εκσυγχρονιστώ
Οι φίλοι, μου ‘πανε “θυμήσου,
δεν είσαι εσύ είν’ το προφίλ σου”


Μα εγώ είχα σχέση εμπειρική
Στου διαδικτύου την πλοκή
Κι έτσι προχώρησα δειλά
Μπας κι εύρω και καμια κοπελιά


Στο Τέξας Ηold’em είχα ρέντα
Μ’ έκανε add και μία Μπρέντα
Μα όλα αυτά, αξία καμία
Μόλις αιτήθηκες φιλία


Ήθελες λέει να συνδεθούμε
Σε κάνα chat μπας και τα πούμε
Και έπεσα κι εγώ στη λούμπα
Κι ήρθαν οι ιδεολογίες τούμπα


Έβαλα επώνυμα, διευθύνσεις
Πάταγα ναι στις διαφημίσεις
Πούλαγα μόστρα και ιστορία
Με κουλτουρέ φωτογραφία


Μα ξέχασα ότι είναι ένα αστείο
Και είχα το status σαν στοιχείο
Ότι μαζί σου είμαι τώρα
In a relationship κι απ’ όλα


Messages, links κι άσματα ασμάτων
Ρομαντικών και καθαρμάτων
Μπας και σου αγγίξω την ψυχή
Με αγάπη… έστω ψηφιακή


Μα συ με έχεις ξεγραμμένο
Τσάμπα στο chat σε περιμένω
Τσάμπα τα comment και τα like
Τσάμπα η φωτό μου με τα «Nάικ»


Κάνε ένα poke κι από δω
Στο λέω πάω να τρελαθώ
Δε θα μου φτάνουν τα ντεπόν
Αν δω άλλο Like απ’ αυτόν


Πήρα απόφαση μεγάλη
Μη και με βρει καινούρια ζάλη
Διέγραψα αμέσως το profile
Και βρήκα το παλιό μου style.



Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013

Εορταστικό Επεισόδιο

Φέτος να τους τη σκάσουμε! Να μην κλειστούμε στους εαυτούς μας. Να μην είμαστε η θλιβερή αντίθεση που στέκει μόνη της στη γωνία ζητιανεύοντας προσοχή. Τα χιλιάδες φωτάκια να μη μας φαίνονται θολά, τα εορταστικά χαμόγελα πορσελάνινα.  Να μην είμαστε οι λογικοί τρελοί ανάμεσα στους τρελούς λογικούς, οι νηφάλιοι ανάμεσα στους υπνοβάτες, αυτή η αναγκαία παραφωνία που τους πεισμώνει ακόμα περισσότερο να υποκρίνονται.

 Φέτος είναι η ευκαιρία μας. Φέτος που τους τραβήξανε το χαλί κάτω απ’ τα πόδια. Που ο Άγιος Βασίλης βάρεσε πτώχευση και γυρνάει από καμινάδα σε καμινάδα για λίγο γάλα και κουλουράκια. Που τα άνεργα ξωτικά τις μαζεύουνε στους δρόμους ενώ οι τάρανδοι πετάνε κάπου πάνω απ’ την Τοσίτσα. Που τους τρυπήσανε τις τσέπες κι έμειναν άδειοι.

 Φέτος να τους εκδικηθούμε. Να γιορτάσουμε όσο ποτέ άλλοτε. Να γελάμε σα να ζούμε πραγματικά. Να γίνουμε τόσο μικροί που να μη χωράμε πουθενά. Να χορεύουμε στο πεζοδρόμιο εμείς κι ο εαυτός μας, μέχρι να γίνουμε πολλοί. Να λέμε κάθε λογής χοντράδες και να τους σκουντάμε στον ώμο γελώντας βροντερά ενώ κοιτάν απορημένα.

 Έτσι, για να τους μπούμε στο μάτι -και φέτος.



 -24/12/2010-



Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2013

Poe-m


To the blinding sun I turn my back
now in my shadow all seems black
and in the darkness I must roam
the God I loved, I love no more

Oh swirling chaos of my soul
run in and fill the bleeding hole
and give me dreams to help me rest
to drink no more from Sorrow’s breast

Three Sisters cry for me no more
oh young and fair, oh sad and old
oh darkest beauty of this world
the girl I loved, I love no more

Oh Death your wings so soft and cold
caress my heart with sins of old
and lead it on to find its path
beyond God’s love and Satan’s wrath

Too long my breath on them I spent
you will not yield, I won’t repent
and so this struggle cannot end
till all my thoughts of you are dead

Oh birds of Night, oh morning owls
there is no other world but ours
it seems so small yet feels so vast
I’d never leave, alas I must

and as I’m walking through the door
the man I was, I am no more.

Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2013

Εμείς κι ο Κόσμος

Τους ξέραμε.
Γιατί μεγαλώσαμε μαζί τους, αλλά δείχναμε κατανόηση.
Γιατί τσακωνόμασταν μαζί τους, αλλά προσπαθούσαμε να μην τους μισούμε.
Γιατί μας κυβερνούσαν οι επιλογές τους και μας πολιορκούσε η αισθητική τους αλλά το παίζαμε υπεράνω.

Και μεγαλώνοντας τους ξεχάσαμε.
Ακόμα κι όταν τους ακούγαμε να μαλώνουνε στην ουρά και να σπρώχνονται στα λεωφορεία.
Ακόμα κι όταν τους ανεχόμασταν στη δουλειά και τους υπομέναμε στις παρέες.
Κι έτσι γίνανε σιγά σιγά ο “λευκός θόρυβος” που λέρωνε διακριτικά τη ζωή μας χωρίς καν να συνειδητοποιούμε πως είναι εκεί.

Ώσπου στριμώξαμε την κάμερα στις μικρές τους ζωές και τους δώσαμε από μια ψηφιακή ντουντούκα να ακούγονται.
Κι όλη η περίτεχνη σαπίλα της ύπαρξης βγήκε στην επιφάνεια σαν από τεράστιο μολυσμένο σπυρί στο κούτελο μιας κοινωνίας εγκλωβισμένης στην εφηβεία της.

Κι ο θόρυβος επέστρεψε.
Και τρέξαμε να κλείσουμε τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα.
Και ανταλλάξαμε τις εφημερίδες με τα “αθλητικά”.
Κι όταν δεν πιάσανε όλα αυτά κλειστήκαμε στο σπίτι και κλειδώσαμε τον κόσμο απ' έξω.
Και βάλαμε δυνατά τη μουσική μέχρι να μουδιάσουνε τα αυτιά μας και να μη νοιαζόμαστε πια.
Και για λίγο ίσως το καταφέραμε.

Μα σύντομα ο θόρυβος επέστρεψε και πάλι.
Αυτή τη φορά πιο εκκωφαντικός από ποτέ.
Γιατί αυτή τη φορά έβγαινε από μέσα μας.

Κι έτσι αρχίσαμε σιγά σιγά να ξαναβγαίνουμε εκεί έξω, μπας και ξεφύγουμε τουλάχιστον από τον εαυτό μας.

Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2013

Μια Σύντομη Ιστορία



Δυο ερπετά μαλώνανε ποιο είν’ το πιο μεγάλο
και σε καυγά το ρίξανε να φάει το ‘να τ’ άλλο.
Δαγκώνει το ‘να την ουρά, το άλλο το κεφάλι
κι η Αλεπού που τα ‘βλεπε, χαρά κάνει μεγάλη·
«Ζηλέψτε Νύμφες του βουνού κι αρχαίο Δάσους Πνεύμα
που δυο ερπετά μαλώνουνε, να μου ετοιμάσουν γεύμα»


Φλέημ Πρίνσεςς




Σα λάβα πέφτει στα νερά
σμίγουνε κι εξατμίζεται,
ύστερα ανάλαφρος καπνός
στ’ άστρα εξαφανίζεται.


Αφήνει πίσω της φωτιές
που σπλάχνα σιγοκαίνε
σε άνυδρες βουνοπλαγιές
και νέους που δεν κλαίνε


Κι ας την εξόρισαν σε γη
που δε γνωρίζει ο χάρτης
στης νύχτας την ψυχρή σιωπή
ακούς το Κάλεσμά της


Σε θέλει δίπλα της να πας
για να σε νανουρίσει
μες την καυτή της αγκαλιά
η Μοναξιά να σβήσει.




Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013

Το Πειρατικό


Στο λιμάνι της Τοσκάνης
κατεβήκαν πειρατές
και περάσανε το βράδυ
μ’ αλητείες και κλεψιές

Του σκαριού τους το κοπάδι
τους φαινόταν βαρετό
κι έτσι αρπάξαν στο σκοτάδι
κάποιο γέροντα τρελό

Τον στολίσανε χρυσάφια,
σκουλαρίκια και φτερά
και τον ‘βαλαν στο κατάρτι
να φυσάει τα πανιά

Μα τους έπιασε φουρτούνα
και τους ‘σπασαν τα κουπιά
πείνα ζώνει τη μαούνα
και θαλάσσια θεριά

Πονηροί οι καπεταναίοι
βάρκα γέμισαν φλουριά
και στης νύχτας το σκοτάδι
‘βαλαν ρότα για στεριά

Πια του πλοίου οι Κολασμένοι
ν’ αρμενίσουν προσπαθούν
μα δε ‘μαθαν οι καημένοι
δίχως να κυβερνηθούν

Το κουτό τους το κεφάλι
στρέφουν προς τον ουρανό
μα Θεό δε βρίσκουν άλλο
απ’ τον γέροντα τρελό

Και ξεχνούν ότι είν’ αστείο
που φυσούσε τα πανιά
κι όλοι τώρα προσκυνάνε
του Σοφού τα Μαγικά.

Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013

Μετρό

Με μιας αδειάζει το μυαλό
κι εικόνες βαλσαμώνει
κάνει τους έρωτες στιγμές
και χρόνια σε στοιχειώνει

Με καθ’ απότομη Σιωπή
το στήθος σου βαραίνει
γίνεται άγκυρα η ψυχή
για σώμα που πεθαίνει.

Φωτιές αρπάζουν οι Κραυγές
που δε μπορούν να βγούνε
στα σωθικά στήνουν χορούς
κι άγρυπνο σε κρατούνε.

Στ’ αστέρια κάνεις προσευχή
μπας και σε λυπηθούνε
μ’ αυτά φοβούνται την Αυγή
κι έφυγαν να κρυφτούνε.

Η ματωμένη Ανατολή
ποτίζει τα όνειρά σου
και σ’ άλλους κόσμους σε καλεί
να βρεις τα βήματά σου

Δισάκι κάνεις τα παλιά
και τα κρεμάς στην πλάτη
τα μάτια κλείνεις κι οδηγό
βάζεις το μονοπάτι.

Τρύπιες σημαίες στήσανε
για να σε δελεάσουν
την καλοσύνη σου να βρουν
να την ξεπαρθενιάσουν

Μα εσύ ανοίχτηκες βαθιά
και βούλωσες τ’ αυτιά σου
ούτε Σειρήνες πια ακούς
ούτε το πλήρωμά σου

Πνίγεσαι στον ωκεανό
της θέλησης των άλλων
ζηλεύεις τα πειρατικά
τα πλοία των μεγάλων.

Σ’ είδα στου Άδη τις στοές
να στάζουν τα μαλλιά σου
με τα βαγόνια των νεκρών
πήγαινες στη δουλειά σου.

Η Σατραπεία

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.


-K.Π. Kαβάφης