Των Κορυβάντων τα κορμιά
γίναν η πρώτη ύλη
για να πλαστούν απ’ τους θεούς
οι άνθρωποι και τα
κτήνη
Κι ίσως στα αλήθεια την ψυχή
η Αγάπη να εξυψώνει
μα η σκοτεινή καταγωγή
πάντα θα μας ενώνει
Κι όπως της λύκαινας μωρό
που το τραβάν, δαγκώνει
και το βυζί το μητρικό
σκίζει και το ματώνει
Έτσι σ’ αποχαιρετισμό
αρνιέμαι να ενδώσω
μ’ ερωτευμένου εγωισμό
μένω να σε πληγώσω.
Μοιάζουν με κάστρα παιδικά
που σβήσανε στο κύμα
τ’ ανθρώπου τα Παντοτινά,
θνητά που ‘ναι κι εκείνα
Με όρκους μάταια προσπαθείς
το χρόνο να παγώσεις
δε βαλσαμώνεται η Στιγμή
άμα δε τη σκοτώσεις
Τον κόσμο κάναμε εχθρό
και μάρτυρες τ’ αστέρια
πως δε θα βρούμε ζεστασιά
ξανά σε ξένα χέρια
Μα θα τ’ ορίσουν οι καιροί
άλλους να ερωτευθούμε
και στον κορμιών τους την τριβή
ισως ανταμωθούμε