Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2014

Του Λύκου



Των Κορυβάντων τα κορμιά
γίναν η πρώτη ύλη
για να πλαστούν απ’ τους θεούς
 οι άνθρωποι και τα κτήνη

Κι ίσως στα αλήθεια την ψυχή
η Αγάπη να εξυψώνει
μα η σκοτεινή καταγωγή
πάντα θα μας ενώνει

Κι όπως της λύκαινας μωρό
που το τραβάν, δαγκώνει
και το βυζί το μητρικό
σκίζει και το ματώνει

Έτσι σ’ αποχαιρετισμό
αρνιέμαι να ενδώσω
μ’ ερωτευμένου εγωισμό
μένω να σε πληγώσω.

Μοιάζουν με κάστρα παιδικά
που σβήσανε στο κύμα
τ’ ανθρώπου τα Παντοτινά,
θνητά που ‘ναι κι εκείνα

Με όρκους μάταια προσπαθείς
το χρόνο να παγώσεις
δε βαλσαμώνεται η Στιγμή
άμα δε τη σκοτώσεις

Τον κόσμο κάναμε εχθρό
και μάρτυρες τ’ αστέρια
πως δε θα βρούμε ζεστασιά
ξανά σε ξένα χέρια

Μα θα τ’ ορίσουν οι καιροί
άλλους να ερωτευθούμε
και στον κορμιών τους την τριβή
ισως ανταμωθούμε

Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2014

Παραδοσιακόν




Βουβά γλιστράει στην κάμαρα
κι ύστερα τη ζυγώνει
και μ’ ένα χάδι την καρδιά
στο στήθος της παγώνει


Νιώθει το τέλος της κοντά
μα δε λιποψυχάει
και τη στερνή της την πνοή
με στίχους τη κεντάει:


Άκουσε Χάρε τι θα πω
κι ύστερα σκότωσε με
και με εβένινο κλειδί
στον Άδη κλείδωσε με


Όπως δελφίνι το νερό
και ναύτης το καράβι
ο αετός τον ουρανό
κι ο κλέφτης το σκοτάδι


έτσι κι εγώ σε σέβομαι
σαν κάτι πιο σπουδαίο
κι έμαθα να σε δέχομαι
σαν ταίρι μου μοιραίο


Μα μη ζητάς να διπλωθώ
και να σε προσκυνήσω
μον’ φέρε ό,τι είναι να ‘ρθει
και θα σ’ ακολουθήσω


Κι άμα σε μάθαν οι Θεοί
Άνθρωπο να μ’ ορίζεις,
κι από δελφίνι και πουλί
να θες να με χωρίζεις


Εγώ βουτάω στα ψηλά
και ίπταμαι στο κύμα
γιατί βαφτίστηκα Ζωή
και κρύφτηκα σε ποί’μα.