Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου 2013

Το Πειρατικό


Στο λιμάνι της Τοσκάνης
κατεβήκαν πειρατές
και περάσανε το βράδυ
μ’ αλητείες και κλεψιές

Του σκαριού τους το κοπάδι
τους φαινόταν βαρετό
κι έτσι αρπάξαν στο σκοτάδι
κάποιο γέροντα τρελό

Τον στολίσανε χρυσάφια,
σκουλαρίκια και φτερά
και τον ‘βαλαν στο κατάρτι
να φυσάει τα πανιά

Μα τους έπιασε φουρτούνα
και τους ‘σπασαν τα κουπιά
πείνα ζώνει τη μαούνα
και θαλάσσια θεριά

Πονηροί οι καπεταναίοι
βάρκα γέμισαν φλουριά
και στης νύχτας το σκοτάδι
‘βαλαν ρότα για στεριά

Πια του πλοίου οι Κολασμένοι
ν’ αρμενίσουν προσπαθούν
μα δε ‘μαθαν οι καημένοι
δίχως να κυβερνηθούν

Το κουτό τους το κεφάλι
στρέφουν προς τον ουρανό
μα Θεό δε βρίσκουν άλλο
απ’ τον γέροντα τρελό

Και ξεχνούν ότι είν’ αστείο
που φυσούσε τα πανιά
κι όλοι τώρα προσκυνάνε
του Σοφού τα Μαγικά.

Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου 2013

Μετρό

Με μιας αδειάζει το μυαλό
κι εικόνες βαλσαμώνει
κάνει τους έρωτες στιγμές
και χρόνια σε στοιχειώνει

Με καθ’ απότομη Σιωπή
το στήθος σου βαραίνει
γίνεται άγκυρα η ψυχή
για σώμα που πεθαίνει.

Φωτιές αρπάζουν οι Κραυγές
που δε μπορούν να βγούνε
στα σωθικά στήνουν χορούς
κι άγρυπνο σε κρατούνε.

Στ’ αστέρια κάνεις προσευχή
μπας και σε λυπηθούνε
μ’ αυτά φοβούνται την Αυγή
κι έφυγαν να κρυφτούνε.

Η ματωμένη Ανατολή
ποτίζει τα όνειρά σου
και σ’ άλλους κόσμους σε καλεί
να βρεις τα βήματά σου

Δισάκι κάνεις τα παλιά
και τα κρεμάς στην πλάτη
τα μάτια κλείνεις κι οδηγό
βάζεις το μονοπάτι.

Τρύπιες σημαίες στήσανε
για να σε δελεάσουν
την καλοσύνη σου να βρουν
να την ξεπαρθενιάσουν

Μα εσύ ανοίχτηκες βαθιά
και βούλωσες τ’ αυτιά σου
ούτε Σειρήνες πια ακούς
ούτε το πλήρωμά σου

Πνίγεσαι στον ωκεανό
της θέλησης των άλλων
ζηλεύεις τα πειρατικά
τα πλοία των μεγάλων.

Σ’ είδα στου Άδη τις στοές
να στάζουν τα μαλλιά σου
με τα βαγόνια των νεκρών
πήγαινες στη δουλειά σου.

Η Σατραπεία

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.


-K.Π. Kαβάφης