Κυριακή 22 Ιουνίου 2014

Aν ξανά δεν

Μια μέρα αν
μπορεί και να.
Αν δεν,
δε θα
κι ούτε μπορεί


Μα όταν, θα
τότε μπορεί
και ίσως τότε
να ξανά

αρκεί για να,
ξανά κι εσύ.


Κι αν πάλι δεν
κι ούτε ξανά,
ποτέ, εάν
και ούτε καν


μη δε και δεν
ό,τι κι αν λεν,
ξανά μπροστά
κι ας πάλι, δεν.

Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Ερυθρελάτη

Δεντρί μονάχο κι έρημο
στον άνεμο γερμένο
τι έχεις και μου στέκεσαι
σκυφτό, μαραζωμένο


Είναι τα χρόνια σα σφυριά
κι οι έρωτες δρεπάνια
που μου κλαδέψαν τα κλαδια
μου πήραν τη ζωντάνια


είναι κι οι φίλοι ποταμοί
που πίσω δε γυρνάνε
που όταν με πνίγει η βροχή
φουσκώνουν και ξεχνάνε


είναι κι η σκέψη μου στοιχειό
που ξύπνιο με κρατάει
που στο κουφάρι μ' τ'αδειανό
σαν άνεμος σφυράει


Επέσε ο ήλιος δέντρο μου
και πρέπει να κινήσω
μ' αύριο πάλι συντροφιά
θα 'ρθω να σου κρατήσω


Γιε μου σαν πας να κοιμηθείς
και σαν καλοξυπνήσεις
κοιτάξε να ξεκούραστεις
και να με λησμονήσεις


Τρίτη 25 Μαρτίου 2014

Ξένε

Εδώ, ξένε, τους νεκρούς τους θάβουμε
δεν τους αφήνουμε να σουλατσάρουν στις αυλές μας
να στοιχειώνουν με πένθος τις γιορτές μας
και να καννιβαλίζουνε με τη μιζέρια τους
τα ξεμοναχιασμένα ζευγαράκια.

Κι όταν με καμιά πανσέληνο χορεύουν στις πλατείες,
δεν κρυβόμαστε πίσω από κλειδωμένες πόρτες και σφραγιστά παντζούρια,
αλλά φοράμε μάσκες γελαστές
και στο χορό ριχνόμαστε παρέα,
εως ότου εξαντλημένοι πάλι ν' αποκοιμηθούμε
κι από τη μνήμη μας σαν όνειρο να σβήσουν
που το μουτζούρωσαν του πρωινού οι έγνοιες.


Δεν κυβερνάνε οι νεκροί, ξένε, εδώ
τα “θέλω” και τα “πρέπει” τους σαπίζουνε μαζί τους
ό,τι ήτανε να πουν, το είπαν
ό,τι ήτανε να κάνουν, το 'καναν
ο κόσμος δώθηκε σε μας
και στους νεκρούς το χώμα.


Δεν τους πενθούμε τους νεκρούς, ξένε, εδώ
μονάχα αυτούς που αφήνουν πίσω


Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2014

Του Λύκου



Των Κορυβάντων τα κορμιά
γίναν η πρώτη ύλη
για να πλαστούν απ’ τους θεούς
 οι άνθρωποι και τα κτήνη

Κι ίσως στα αλήθεια την ψυχή
η Αγάπη να εξυψώνει
μα η σκοτεινή καταγωγή
πάντα θα μας ενώνει

Κι όπως της λύκαινας μωρό
που το τραβάν, δαγκώνει
και το βυζί το μητρικό
σκίζει και το ματώνει

Έτσι σ’ αποχαιρετισμό
αρνιέμαι να ενδώσω
μ’ ερωτευμένου εγωισμό
μένω να σε πληγώσω.

Μοιάζουν με κάστρα παιδικά
που σβήσανε στο κύμα
τ’ ανθρώπου τα Παντοτινά,
θνητά που ‘ναι κι εκείνα

Με όρκους μάταια προσπαθείς
το χρόνο να παγώσεις
δε βαλσαμώνεται η Στιγμή
άμα δε τη σκοτώσεις

Τον κόσμο κάναμε εχθρό
και μάρτυρες τ’ αστέρια
πως δε θα βρούμε ζεστασιά
ξανά σε ξένα χέρια

Μα θα τ’ ορίσουν οι καιροί
άλλους να ερωτευθούμε
και στον κορμιών τους την τριβή
ισως ανταμωθούμε

Κυριακή 12 Ιανουαρίου 2014

Παραδοσιακόν




Βουβά γλιστράει στην κάμαρα
κι ύστερα τη ζυγώνει
και μ’ ένα χάδι την καρδιά
στο στήθος της παγώνει


Νιώθει το τέλος της κοντά
μα δε λιποψυχάει
και τη στερνή της την πνοή
με στίχους τη κεντάει:


Άκουσε Χάρε τι θα πω
κι ύστερα σκότωσε με
και με εβένινο κλειδί
στον Άδη κλείδωσε με


Όπως δελφίνι το νερό
και ναύτης το καράβι
ο αετός τον ουρανό
κι ο κλέφτης το σκοτάδι


έτσι κι εγώ σε σέβομαι
σαν κάτι πιο σπουδαίο
κι έμαθα να σε δέχομαι
σαν ταίρι μου μοιραίο


Μα μη ζητάς να διπλωθώ
και να σε προσκυνήσω
μον’ φέρε ό,τι είναι να ‘ρθει
και θα σ’ ακολουθήσω


Κι άμα σε μάθαν οι Θεοί
Άνθρωπο να μ’ ορίζεις,
κι από δελφίνι και πουλί
να θες να με χωρίζεις


Εγώ βουτάω στα ψηλά
και ίπταμαι στο κύμα
γιατί βαφτίστηκα Ζωή
και κρύφτηκα σε ποί’μα.