Δεντρί μονάχο κι έρημο
στον άνεμο γερμένο
τι έχεις και μου στέκεσαι
σκυφτό, μαραζωμένο
Είναι τα χρόνια σα σφυριά
κι οι έρωτες δρεπάνια
που μου κλαδέψαν τα κλαδια
μου πήραν τη ζωντάνια
είναι κι οι φίλοι ποταμοί
που πίσω δε γυρνάνε
που όταν με πνίγει η βροχή
φουσκώνουν και ξεχνάνε
είναι κι η σκέψη μου στοιχειό
που ξύπνιο με κρατάει
που στο κουφάρι μ' τ'αδειανό
σαν άνεμος σφυράει
Επέσε ο ήλιος δέντρο μου
και πρέπει να κινήσω
μ' αύριο πάλι συντροφιά
θα 'ρθω να σου κρατήσω
Γιε μου σαν πας να κοιμηθείς
και σαν καλοξυπνήσεις
κοιτάξε να ξεκούραστεις
και να με λησμονήσεις
στον άνεμο γερμένο
τι έχεις και μου στέκεσαι
σκυφτό, μαραζωμένο
Είναι τα χρόνια σα σφυριά
κι οι έρωτες δρεπάνια
που μου κλαδέψαν τα κλαδια
μου πήραν τη ζωντάνια
είναι κι οι φίλοι ποταμοί
που πίσω δε γυρνάνε
που όταν με πνίγει η βροχή
φουσκώνουν και ξεχνάνε
είναι κι η σκέψη μου στοιχειό
που ξύπνιο με κρατάει
που στο κουφάρι μ' τ'αδειανό
σαν άνεμος σφυράει
Επέσε ο ήλιος δέντρο μου
και πρέπει να κινήσω
μ' αύριο πάλι συντροφιά
θα 'ρθω να σου κρατήσω
Γιε μου σαν πας να κοιμηθείς
και σαν καλοξυπνήσεις
κοιτάξε να ξεκούραστεις
και να με λησμονήσεις