Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Ερυθρελάτη

Δεντρί μονάχο κι έρημο
στον άνεμο γερμένο
τι έχεις και μου στέκεσαι
σκυφτό, μαραζωμένο


Είναι τα χρόνια σα σφυριά
κι οι έρωτες δρεπάνια
που μου κλαδέψαν τα κλαδια
μου πήραν τη ζωντάνια


είναι κι οι φίλοι ποταμοί
που πίσω δε γυρνάνε
που όταν με πνίγει η βροχή
φουσκώνουν και ξεχνάνε


είναι κι η σκέψη μου στοιχειό
που ξύπνιο με κρατάει
που στο κουφάρι μ' τ'αδειανό
σαν άνεμος σφυράει


Επέσε ο ήλιος δέντρο μου
και πρέπει να κινήσω
μ' αύριο πάλι συντροφιά
θα 'ρθω να σου κρατήσω


Γιε μου σαν πας να κοιμηθείς
και σαν καλοξυπνήσεις
κοιτάξε να ξεκούραστεις
και να με λησμονήσεις


Τρίτη 25 Μαρτίου 2014

Ξένε

Εδώ, ξένε, τους νεκρούς τους θάβουμε
δεν τους αφήνουμε να σουλατσάρουν στις αυλές μας
να στοιχειώνουν με πένθος τις γιορτές μας
και να καννιβαλίζουνε με τη μιζέρια τους
τα ξεμοναχιασμένα ζευγαράκια.

Κι όταν με καμιά πανσέληνο χορεύουν στις πλατείες,
δεν κρυβόμαστε πίσω από κλειδωμένες πόρτες και σφραγιστά παντζούρια,
αλλά φοράμε μάσκες γελαστές
και στο χορό ριχνόμαστε παρέα,
εως ότου εξαντλημένοι πάλι ν' αποκοιμηθούμε
κι από τη μνήμη μας σαν όνειρο να σβήσουν
που το μουτζούρωσαν του πρωινού οι έγνοιες.


Δεν κυβερνάνε οι νεκροί, ξένε, εδώ
τα “θέλω” και τα “πρέπει” τους σαπίζουνε μαζί τους
ό,τι ήτανε να πουν, το είπαν
ό,τι ήτανε να κάνουν, το 'καναν
ο κόσμος δώθηκε σε μας
και στους νεκρούς το χώμα.


Δεν τους πενθούμε τους νεκρούς, ξένε, εδώ
μονάχα αυτούς που αφήνουν πίσω