Βουβά γλιστράει στην κάμαρα
κι ύστερα τη ζυγώνει
και μ’ ένα χάδι την καρδιά
στο στήθος της παγώνει
Νιώθει το τέλος της κοντά
μα δε λιποψυχάει
και τη στερνή της την πνοή
με στίχους τη κεντάει:
Άκουσε Χάρε τι θα πω
κι ύστερα σκότωσε με
και με εβένινο κλειδί
στον Άδη κλείδωσε με
Όπως δελφίνι το νερό
και ναύτης το καράβι
ο αετός τον ουρανό
κι ο κλέφτης το σκοτάδι
έτσι κι εγώ σε σέβομαι
σαν κάτι πιο σπουδαίο
κι έμαθα να σε δέχομαι
σαν ταίρι μου μοιραίο
Μα μη ζητάς να διπλωθώ
και να σε προσκυνήσω
μον’ φέρε ό,τι είναι να ‘ρθει
και θα σ’ ακολουθήσω
Κι άμα σε μάθαν οι Θεοί
Άνθρωπο να μ’ ορίζεις,
κι από δελφίνι και πουλί
να θες να με χωρίζεις
Εγώ βουτάω στα ψηλά
και ίπταμαι στο κύμα
γιατί βαφτίστηκα Ζωή
και κρύφτηκα σε ποί’μα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου