Σα λάβα πέφτει στα νερά
σμίγουνε κι εξατμίζεται,
ύστερα ανάλαφρος καπνός
στ’ άστρα εξαφανίζεται.
Αφήνει πίσω της φωτιές
που σπλάχνα σιγοκαίνε
σε άνυδρες βουνοπλαγιές
και νέους που δεν κλαίνε
Κι ας την εξόρισαν σε γη
που δε γνωρίζει ο χάρτης
στης νύχτας την ψυχρή σιωπή
ακούς το Κάλεσμά της
Σε θέλει δίπλα της να πας
για να σε νανουρίσει
μες την καυτή της αγκαλιά
η Μοναξιά να σβήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου