Τους ξέραμε.
Γιατί μεγαλώσαμε μαζί τους,
αλλά δείχναμε κατανόηση.
Γιατί τσακωνόμασταν μαζί τους,
αλλά προσπαθούσαμε να μην τους μισούμε.
Γιατί μας κυβερνούσαν οι
επιλογές τους και μας πολιορκούσε η
αισθητική τους αλλά το παίζαμε υπεράνω.
Και μεγαλώνοντας τους ξεχάσαμε.
Ακόμα κι όταν τους ακούγαμε να
μαλώνουνε στην ουρά και να σπρώχνονται
στα λεωφορεία.
Ακόμα κι όταν τους ανεχόμασταν στη δουλειά και τους υπομέναμε στις παρέες.
Ακόμα κι όταν τους ανεχόμασταν στη δουλειά και τους υπομέναμε στις παρέες.
Κι έτσι γίνανε σιγά σιγά ο
“λευκός θόρυβος” που λέρωνε διακριτικά
τη ζωή μας χωρίς καν να συνειδητοποιούμε
πως είναι εκεί.
Ώσπου στριμώξαμε την κάμερα
στις μικρές τους ζωές και τους δώσαμε
από μια ψηφιακή ντουντούκα να ακούγονται.
Κι όλη η περίτεχνη σαπίλα της
ύπαρξης βγήκε στην επιφάνεια σαν από
τεράστιο μολυσμένο σπυρί στο κούτελο
μιας κοινωνίας εγκλωβισμένης στην
εφηβεία της.
Κι ο θόρυβος επέστρεψε.
Και τρέξαμε να κλείσουμε τις
τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα.
Και ανταλλάξαμε τις εφημερίδες
με τα “αθλητικά”.
Κι όταν δεν πιάσανε όλα αυτά
κλειστήκαμε στο σπίτι και κλειδώσαμε
τον κόσμο απ' έξω.
Και βάλαμε δυνατά τη μουσική
μέχρι να μουδιάσουνε τα αυτιά μας και
να μη νοιαζόμαστε πια.
Και για λίγο ίσως το καταφέραμε.
Μα σύντομα ο θόρυβος επέστρεψε
και πάλι.
Αυτή τη φορά πιο εκκωφαντικός
από ποτέ.
Γιατί αυτή τη φορά έβγαινε από
μέσα μας.
Κι έτσι αρχίσαμε σιγά σιγά να
ξαναβγαίνουμε εκεί έξω, μπας και ξεφύγουμε
τουλάχιστον από τον εαυτό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου